Çıkış Tarihi     : 06 Mayıs 2019 Pazartesi, Yapım Yılı : 2019
Türü                : Drama,Tarih,Heyecanlı
Taglar             : Tv mini serisi,propaganda,Nükleer kaza,Usrs,Sovyetler Birliği
Ülke                : ABD,İngiltere
Yapımcı          :  Home Box Office (HBO) , Sky Television
Yönetmen       : Johan Renck (IMDB)(ekşi)
Senarist          : Craig Mazin (IMDB)(ekşi)
Oyuncular      : Jared Harris (IMDB)(ekşi), Stellan Skarsgård (IMDB)(ekşi), Jessie Buckley (IMDB), Adam Nagaitis (IMDB)(ekşi), Con O'Neill (IMDB), Sam Troughton (IMDB)(ekşi), Robert Emms (IMDB)(ekşi), Adrian Rawlins (IMDB)(ekşi), Emily Watson (IMDB), Paul Ritter (IMDB), Karl Davies (IMDB), David Dencik (IMDB), Barry Keoghan (IMDB), Nadia Clifford (IMDB), Ron Cook (IMDB), Laura Elphinstone (IMDB), Michael Socha (IMDB), Jan Ricica (IMDB), Donald Sumpter (IMDB), Joshua Leese (IMDB), Tomas Zaibus (IMDB), Baltasar Breki Samper (IMDB), Oscar Dyekjær Giese (IMDB), Mark Lewis Jones (IMDB), Michael Shaeffer (IMDB), Alan Williams (IMDB), Adam Lundgren (IMDB), Matthew Needham (IMDB), Paulius Markevicius (IMDB), Rosie Sheehy (IMDB), Jay Simpson (IMDB), William Postlethwaite (IMDB), Ross Armstrong (IMDB), Douggie McMeekin (IMDB), Amanda Drew (IMDB), Karolis Kasperavicius (IMDB), Sam Strike (IMDB), Gerard Kearns (IMDB), Sammy Hayman (IMDB), Peter Guinness (IMDB) >>devamı>>

Chernobyl ' Dizisinin Konusu :
Chernobyl, 1986 yılında Ukrayna’da Çernobil nükleer santralindeki patlama ve sonrasında yaşananları konu ediyor. Yaşanan trajik kazanın ardından SSCB, olayın araştırılması için ülkenin önde gelen nükleer fizikçilerinden Valery Legasov’u görevlendirir. Sovyet Başkan Yardımcısı Boris Shcherbina ile birlikte kazayı incelemeye giden Valery, olayın nasıl meydana geldiğini öğrenmek ve felaketin boyutlarını kontrol altına almak için zorlu bir mücadele verir.

Ödüller      :

Golden Globes:Best Television Limited Series or Motion Picture Made for Television, Best Performance by an Actor in a Supporting Role in a Series, Limited Series or Motion Picture Made for Television
Primetime Emmy Ödülleri:Outstanding Cinematography for a Limited Series or Movie, Outstanding Limited Series, Outstanding Music Composition for a Limited Series, Movie, or Special (Original Dramatic Score), Outstanding Production Design for a Narrative Period or Fantasy Program (One Hour or More), Outstanding Single-Camera Picture Editing for a Limited Series or Movie, Outstanding Sound Editing for a Limited Series, Movie or Special, Outstanding Sound Mixing for a Limited Series or Movie, Outstanding Special Visual Effects in a Supporting Role, Outstanding Writing for a Limited Series, Movie or a Dramatic Special, Outstanding Directing for a Limited Series, Movie or a Dramatic Special


Çernobil / 16
  • "- ev kadar büyük, saatte 20 litre benzin yakan, bir ton gürültü ve duman çıkaran, elmayı da üçe bölen şey nedir?- elmayı dörde bölsün diye yapılan sovyet makinesi!"




Facebook Yorumları
  • comment image

    diziyi izleyip bazı sahneleri tam çözemeyenler için ufak bir bilgi:

    dizinin ilk başında yerde tütüyor olarak gözüken, başka bir sahnede de itfaiyeci erin eline aldıktan sonra ellerini yakan nesneler grafit blokları. bu parçalar normalde nükleer yakıtın etrafını sararlar ve nükleer tepkimenin hızını, hali ile enerji çıkışını, kontrol ederler.

    nükleer santral sokaklarında kırık grafit blokları görüyorsanız bu reaktörün havaya uçtuğunu, grafit içindeki uranyumun da allah bilir nerelere fırlayıp gittiğini gösterir.

    kısacası imamın kayığı sizin için gelmektedir.


    (isimsiz fosil - 8 Mayıs 2019 14:25)

  • comment image

    atmosfer o kadar güzel yansıtılmış ki 2. bölümün sonunda tkp'li arkadaşımı arayıp "ben sizin ta mınıza koyayım" diye küfür ettim.

    biraz kavga ettik telefonda. yarın kadıköy nazıma gidip direkt dalmayı düşünüyorum ibneye.


    (sefer sayili - 15 Mayıs 2019 18:51)

  • comment image

    totaliter rejimin böyle büyük bir faciayı gizlemesini gösteren sahneleri izleyip gerilenler ve buna "sovyetler aleyhine kara propaganda yapılıyor" diye bok atan cahiller türkiye'de daha beterinin yaşandığından habersiz. türkiye'de totaliter rejim bile yoktu ama halktan gerçekleri gizleme, milyonlarca insanın sağlığını tehlikeye atma gibi konularda sovyetlerden geri kalmadılar. totaliter rejimi savunacak kadar ideolojiye saplanmış, ideolojiyi din haline getirmiş fanatikler öteye geçsin.

    dizide gördüğünüz insanı isyan ettiren şeyleri biz bire bir yaşadık ve devlet eliyle zehirlendik.

    1986 yılında türk devleti çernobil faciasını müteakip aylar boyunca tv'de "radyasyonlu çayı içiyorum bak bişey olmuyor" diye şov yapan bakan cahit aral dışında açıklama yapılmasını, veri yayınlanmasını yasakladı. taek başkanı iktidar borazanı ahmed yüksel özemre göz göre göre bütün ülkeye yalan söyledi ve atom profesörü olduğu için herkes onun sözüne güvendi. tübitak, üniversiteler falan yayın yasağı yüzünden ağzını açamadı. cumhurbaşkanı 12 eylül darbesiyle ülkenin başına çöreklenen cuntacı kenan evren olduğundan kimsede ağzını açmaya cesaret edecek yürek yoktu zaten. sonuçta herif yarım milyondan fazla kişiyi gözaltına aldırmış, binlerce kişiyi işkencelerde, zindanlarda perişan edip sakat bırakmış, kaç kişiyi ipe çekmiş bir despottu ve 12 eylül kabusunun anıları hala tazeydi.

    buyurun detaylarını şuradan okuyun: (bkz: #6744283) araştırmak isteyen kayyumlar falan silmediyse dönemin gazete arşivlerinden araştırabilir.

    çernobil faciasını bizler gibi akşam haberlerinden izlememiş olan yeni nesili şu başlığa alalım, yıllardır yazılan her tür detayı ve türk yetkililerin dizide gördüklerinizi aratmayan icraatlarını bizahmet okusunlar: (bkz: çernobil faciası)
    bu korkunç faciayı diziden öğrenen nesil okusun bunları.

    karadeniz'de çernobil serpintisinin yağdığı yerlerde neredeyse her evde kanser ölümü var. kanser oranı çok yüksek ve devlet bunun istatistiğini yapmamakta, hasır altı etmekte yıllarca ısrar etti. çocuklarda lösemi vakaları korkunç oranlarda arttı. bir sürü ölü ve sakat doğum vakaları oldu, bunların raporları istatistikleri elimizde yok çünkü bizim cunta rejiminin gerçekleri gizleme, bilim adamlarını susturup mikrofonu cahil bürokratlara verme, halka yalan söyleme ve milleti göz göre göre zehirleme gibi konularda sovyetlerden çok bir farkı yoktu.

    https://eksiup.com/p/7a9e30de8303

    türkiye'nin çok gerisinde olan demirperde ülkeleri bile bütün taze gıda ürünlerini imha edip halkına kuru bakliyat, konserve yedirirken, avrupa'da millet halk sağlığını korumak için inanılmaz önlemler alırken bizim devletimiz avrupa'ya satamadığı radyasyonlu fındıkları ilkokul çocuklarına ve askerlere yedirdi. sezyum 137, stronsiyum 90 manyağı olmuş sütleri okullara bedava dağıttılar.

    çernobil faciasına neden olan aymazlık, insan hataları ve totaliter sovyet devletinin tutumunu dizide görüyorsunuz, bir de orada görmediğiniz şu anlattığım detaylar var. dizide gördüğünüzden çok daha fazlası oldu yani.


    (sorg - 17 Mayıs 2019 22:16)

  • comment image

    bedensel engelli olmamın, doktorlar tarafından tek nedeni olarak görülen çernobil’i anlatan dizi...
    izlerken sinirleniyorum, geriliyorum ve yer yer gözlerim doluyor... hayatımı mahveden çernobil’i tüm detaylarıyla biliyordum ama böylesi bir canlandırma beni derinden sarstı. insanoğlunun aç gözlülüğünün açıkça görüldüğü bir olay. kesinlikle bir kaza değil...
    ne söylesem boş...


    (pembe kader - 17 Mayıs 2019 22:22)

  • comment image

    hakkında tek bir tespit yapabileceğim harika dizi:

    sscb'yi gorbaçov yerine rte yönetiyor olsaydı ukrayna ve belarus haritadan silinmişti.

    bu kadar net söylüyorum. düşünün dizideki yöneticilerin cehaleti muazzam ama adamlarda ona rağmen liyakat sahibi insan ortama girince susup saygı gösterme davranışı mevcut. ya bizde?


    (so far so good so what - 18 Mayıs 2019 15:25)

  • comment image

    nobel edebiyat ödüllü yazar (bkz: svetlana aleksiyeviç) 2015 yılında ödülü aldığı gün bir konuşma yapıyor ve o konuşmasındaki metin dizide de işleniyor.itfaiye eri ve eşinin olduğu bölümler kastettiğim.çok hoşuma gitti bu durum.

    ''çernobil nükleer santrali’nin yakınlarında yaşıyorduk. ben büfede çalışıyordum, çörek pişiriyordum. kocamsa itfaiyeciydi. yeni evliydik, pazara bile el ele gidiyorduk. reaktör patladığı gün, kocam nöbetçiydi. çağrıya sırtlarında gömlekleriyle gittiler, ev giysileriyle. nükleer santralde patlama olmuştu ve hiçbir özel kıyafet vermediler onlara. böyleydi işte bizim hayatımız, biliyorsunuz. bütün gece yangını söndürmeye uğraştılar ve hayatta kalmalarına imkan vermeyecek kadar çok radyasyona maruz kaldılar. sabahında uçakla moskova’ya götürdüler hepsini. akut radyasyon hastalığı… insan ancak birkaç hafta yaşayabiliyor. benimki güçlüydü, sporcuydu, en son o öldü.

    moskova’ya vardığımda bana ‘özel bir bölmede yatıyor’ dediler, ‘oraya kimseyi sokmuyorlar.’ ‘ben onu seviyorum’ diye yalvardım. ‘askerler bakıyor oradakilere, sen nereye?’ dediler. ‘seviyorum.’ beni ikna etmeye çalıştılar; ‘o artık senin sevdiğin insan değil, zararsız hale getirilmesi gereken bir obje. anlıyor musun bunu?’ bense hep aynı şeyi söyleyip duruyordum, seviyorum, seviyorum.

    geceleri yangın merdiveninden yanına çıkıyordum, ya da hasta bakıcılara para veriyordum beni içeri bıraksınlar diye. bırakmadım onu, sonuna kadar yanındaydım.

    o öldükten birkaç ay sonra, kızım dünyaya geldi. sadece birkaç gün yaşadı. onu ne çok beklemiştik… bense öldürdüm onu. kızım beni kurtardı. tüm radyasyonu üzerine aldı. minicik şey, yavrum… ama ben onların ikisini de sevdim. sevgiyle öldürmek mümkün mü ki? neden bu kadar yakınlar, sevgi ve ölüm? hep yan yanalar. kim açıklayacak bana? şimdi dizlerimin üstünde, mezarlarında sürünüyorum…''


    (tiger mountain peasant song - 21 Mayıs 2019 16:22)

  • comment image

    --- spoiler ---
    - ev kadar büyük, saatte 20 litre benzin yakan, bir ton gürültü ve duman çıkaran, elmayı da üçe bölen şey nedir?
    - elmayı dörde bölsün diye yapılan sovyet makinesi!
    ---
    spoiler ---


    (megabyte - 22 Mayıs 2019 00:13)

  • comment image

    3. bölümde odağında lyudmilla ignatenko olan dizi.
    --- `diziden ve voices of chernobyl kitabından bilgiler içerir (18+) ---
    bu bölümle birlikte içinizde lyudmilla ignatenko karakterine sinirlenmiş olanlar olabilir zira kendisi radyasyon zehirlenmesi yaşadığını bildiği kocasını görmek için hamile olmadığı yalanını söyleyen biri gibi gözüküyor ama yıllar sonra lyudmilla ignatenko'nun kendisi tarafından anlatılan gerçek daha farklı ve dizide gösterildiğinden çok daha acı.

    """
    polisler hastaneye girişleri kapattığından içeri giremiyorum. polisler ambulansların radyoaktif olduğunu söyleyip hasta yakınlarının uzak durmalarını istiyor. hastanede gördüğüm bir doktor tanıdığıma "beni içeri sok." diyorum fakat doktor "durumu kötü. hepsinin kötü." diye cevap veriyor. "sadece onu görmek istiyorum." deyince "pekâlâ. benimle gel. sadece 15-20 dakika görebilirsin." diyor. kocamı gördüğümde vücudunun şiş olduğunu ve gözlerinin zar zor gözüktüğünü görüyorum. arkadaşım bana vasily'nin bolca süte ihtiyacı olduğunu söylüyor. "her biri en az 3 litre süt içmeli." diye ekliyor. "ama o sütü sevmez ki." diyorum ama arkadaşım vasily'nin süt içmesi gerektiğini yineliyor. birçok doktorun, özellikle hasta bakıcıların daha sonra hasta olup öldüğünü gördüm ama o zamanlar bunu bilmiyordum.

    sabah saat 10'da ilk olarak kameraman shishenok ölüyor. ilk ölen o olmuştu. daha sonra enkazda valera khodemchuk* adında başka biri olduğunu öğreniyoruz. ona asla ulaşılamıyor. onu betonun altına gömüyorlar. vasily'e "ne yapmam gerek?" diye sorunca vasily "git buradan! karnında çocuğumuzu taşıyorsun." diyor. onu nasıl terk edeceğimi bilemezken vasily "git! bebeği kurtar!" diyor. sütü getirdikten sonra ne yapacağımıza karar vereceğimizi söylüyorum. sütü getirdikten sonra hastalar sütten dolayı kusmaya başlıyor. bayılıyorlar ve doktorlar durmadan bir gazdan zehirlendiklerini söylüyor. kimse radyasyon hakkında bir şey demiyor. kasaba ise askeri araçlar tarafından istila ediliyor ve yollar kapatılıyor. tramvaylar ve trenler çalışmıyor. beyaz bir toz ile caddeler yıkanıyor. gelecek gün kasabada süt bulamayacağımdan endişe ediyorum. hâlen kimse radyasyondan bahsetmiyor. sadece askeri personel tıbbi maske takıyor. kasaba halkı ise ellerinde ekmek taşırken tabaklardan kapkek yiyor.

    vasily'i bir ziyaretimde vasily pencereden bağırıyor. onu duyamıyorum. kalabalıktaki bir kişi vasily'nin o gece moskova'ya götürüleceği ile ilgili bir şey duyduğunu söylüyor. kalabalıktaki hastaların eşleri "bırakın biz de onlarla gidelim." derken askerler izin vermiyor. bir doktor itfaiyecilerin moskova'ya götürüldüğünü doğruluyor ve onların kıyafete ihtiyacı olduğunu söylüyor. itfaiye istasyonunda itfaiyecilerin giydiği kıyafetler yanmış. otobüsler çalışmadığından hasta eşleri kasabanın dört bir yanına doğru koşuyor ve çantalarla geri geliyorlar ama itfaiyecileri taşıyan uçak çoktan kalkmış oluyor. o dakikada bağırıp çağırmayalım diye kandırıldığımızı anlıyoruz.

    radyoda 3-5 günlüğüne şehrin boşaltılabileceği, yaz giysilerini alıp ormanda çadırlarda yaşayacağımız söyleniyor. insanlar kamp gezisine gittiklerini zannediyor çünkü halk 1 mayıs bahar ve işçi bayramı'nı da** bu şekilde kutluyor. insanlar barbekülerini hazırlayıp gitarlarını ve radyolarını yanlarına alıyor. sadece kocaları reaktörde olan kadınlar ağlıyor.

    daha sonra ailemin yanına gidiyorum. gördüğüm kabuslar neticesinde moskova'ya gitmeye karar veriyorum. babamı yanına alıyorum ve bankadaki bütün parayı kullanıp moskova'ya gidiyorum. gördüğümüz ilk polis memuruna çernobil'deki itfaiyecilerin nereye götürüldüğünü soruyoruz. şaşırılacak bir biçimde polis memuru "6 numaralı hastane. shchukinskaya durağında." cevabını veriyor.

    kapıdaki kadına rüşvet veriyorum*. sonra başka birine içeri girmek için yalvarıyorum. sonunda baş radyolojistin ofisine giriyorum. orada angelina vasilnevya guskova ile tanışıyorum. guskova "çocuğun var mı?" diye sorunca ne söyleyeceğimi düşünüyorum. "ne söylesem? hamile olduğumu saklamam gerektiğini görebiliyorum. söylersem onu görmeme izin vermezler. neyse ki zayıfım. hamile olduğumu anlayamazlar." diye düşünüp "evet." cevabını veriyorum. guskova'nın "kaç tane çocuğun var?" sorusuna bir derse onu içeri almayacağı düşünüp "2 çocuğum var. bir kız, bir erkek." cevabını veriyorum. guskova da "o zaman daha fazla çocuk yapmana gerek yok." deyip beni içeri alıyor. guskova beni vasily'nin merkezi sinir sisteminin ve kafatasının risk taşıdığı konusunda bilgilendiriyor. ayrıca guskova "ağlarsan seni derhâl buradan çıkarırım. sarılma ya da öpüşme olmayacak." diye beni uyarıyor.

    odaya geldiğimde bizim çocukları kart oynarken buluyorum*. vasily bu noktada "oh, işte şimdi her şey bitti. çocuklar, beni burada da buldu." diyor*. vasily sarılmak istiyor ama doktor izin vermiyor. bana "neler oluyor? kasabada durumlar nasıl?" diye soruyorlar. herkesi tahliye etmeye başladıklarını ve kasabanın 3-5 gün içinde temizleneceğini söylüyorum. erkeklerin hiçbiri bir şey demiyor ama kazanın olduğu gün fabrikada görevli olan iki kadın ağlamaya başlıyor. "oh, tanrım! çocuklarım orada. onlara ne oldu?" diye yakarmaya başlıyorlar. vasily ile yalnız kalmak istediğimi gördüklerinde bizi yalnız bırakıyorlar. daha sonra sarılıp onu öpüyorum. vasily geri çekiliyor ve "yanıma oturma. bir sandalye çek." diyor. bunun saçma olduğunu düşünüyorum. daha sonra "patlamayı gördün mü? ne olduğunu gördün mü? oraya ilk gidenler arasında sen de vardın." derken vasily "muhtemelen bu bir sabotaj. bunu biri tezgâhladı. bütün çocuklar böyle düşünüyor." diyor*. o günlerde bütün herkes böyle düşünüyordu.

    daha sonra hastaların odaları ayrılıyor ve koridora çıkmaları yasaklanıyor. birbirleri ile duvarlara vurarak iletişim kuruyorlar. doktorlar herkesin radyasyona farklı tepki verdiğini, bir kişinin hastalıkla baş ederken başkasının baş edemeyebileceğini söylüyor.

    o günlerde moskova'daki bir arkadaşımda kalıyorum. arkadaşım bana " tencereyi al. tabağı al. ne ister sen al." diyor. söylentiler başlamasına rağmen bu tavırlarını sürdürüyorlar. "durumu nasıl? hepsinin durumu nasıl? yaşayacaklar mı?" diye sorular soruyorlar. o yıllarda birçok iyi insanla tanıştım ve bunların hepsini hatırlamasam da ihtiyar kadın bir hizmetlinin öğrettiği şeyi hatırlıyorum: "tedavi edilemeyen bazı hastalıklar var. bu hastalıklarda yalnızca oturup onları izlemek zorundayız."

    günler sonra hastane yatakhanesinde kalmama izin veriliyor. "ama burada mutfak yok. nasıl yemek yapacağım?" deyince "artık yemek yapmana gerek yok. yemekleri sindiremezler." diyorlar. vasily değişmeye başlıyor ve her gün yepyeni bir insanla karşılaşıyorum. ağzında, dilinde, yanaklarında yanıklar gözükmeye başlıyor. ilk önce küçük yaralar gibi gözükseler de daha sonra büyüyorlar. yüzünün, vücudunun rengi mavi, kırmızı ve gri-kahverengi bir renge bürünüyor. bunu yazıyla tarif etmem imkansız. her şey çok hızlı gelişti, düşünecek, ağlayacak vaktimin olmaması beni kurtaran tek şeydi.

    yatakhaneye geldiğimde ilk gün bana dozimetre ölçümü yaptırıyorlar. giysilerim, çantam, ayakkabılarım radyasyon yüklü çıkıyor. hepsini derhâl alıyorlar. bir tek paramı almıyorlar ve karşılığında hastane önlüğü veriyorlar. giysileri verip veremeyeceklerini bilemediklerini çünkü onları yıkamayabileceklerini söylüyorlar. vasily'i bu hâlde ziyaret etmeye gidince vasily korkuyor ve "kadın, senin neyin var böyle?" diyor. vasily getirdiğim içecekleri içemiyor, çiğ yumurtayı dahi yutamıyor. aileme kocamın ölmek üzere olduğunu haber veriyorum. babam ve kardeşlerim hemen moskova'ya geliyor. eşyalarımla birlikte bir miktar para getiriyorlar. o gün 9 mayıs'tı ve vasily'nin "moskova'nın ne kadar güzel olduğunu bilemezsin. özellikle zafer günü'nde*, havai fişekleri ateşlediklerinde. senin bunu görmeni istiyorum." dediğini hatırlıyorum*. odada onunla otururken vasily gözünü açıyor ve "gündüz mü yoksa gece mi?" diye soruyor. "saat gece 9." diye cevap veriyorum. vasily "pencereyi aç. havai fişeği atacaklar!" deyince pencereyi açıyorum. hastanenin sekizinci katından bütün şehir gözüküyor ve bir ateş demeti havada patlıyor. "şuna bak!" deyince "sana moskova'yı göstereceğimi söylemiştim. sana tatillerde daima çiçek vereceğimi söylemiştim..." diyor. ortalığa bakıyorum ve onun yastığının altından üç karanfil çıkarıyorum. vasily hemşireye para verince hemşire de onları getirmiş. bunun üzerine vasily'e koşuyorum ve onu öpüyorum: "aşkım! bir taneceğim!"
    daha sonra vasily homurdanmaya başlıyor: "doktorlar sana ne demişti? bana sarılmak yok. öpüşmek de yok."

    bütün gece vasily'nin yanında kaldıktan sonra dışarı çıkıyorum ve başım dönüyor. pencere eşiğine tutunuyorum ve bir doktor beni kolumdan tutuyor ve soruyor: "sen hamile misin?"
    "hayır, hayır!" diye cevap veriyorum birinin duyacağından korkarak. doktor "yalan söyleme." diyor. ertesi gün başhekimin ofisine çağrılıyorum ve bana "neden bana yalan söyledin?" diye soruyor. ben de "başka yolu yoktu. eğer sana söyleseydim beni eve gönderecektin. bu kutsal bir yalandı(sacred lie)". doktor "sen ne yaptın böyle?" deyince ben de "ama ben onunlaydım..." diyebiliyorum.

    doktor guskova'ya diğer hasta yakınlarını sokmayıp beni soktuğu için minnet borçluyum. ayrıca kemik iliği operasyonunu yapacak amerikan profesörü dr. gale beni yatıştırmaya çalışmıştı. dr. gale, bana küçük, ufak bir umut olduğunu söylemişti. daha sonra vasily'nin bütün yakınlarını çağrıyorlar. iki kız kardeşi belarus'dan, erkek kardeşi leningrad'dan* geliyor. küçük olan, daha 14 yaşında olan natasha ağlıyor. bundan daha önce bahsetmesem de şimdi bahsedeceğim. küçük kız kardeşinden kemik iliği nakli yapılacağını öğrendiğinde vasily "ölürüm daha iyi. o daha çok küçük. ona dokunmayın." diyor. aslında hemşire olan 28 yaşındaki ablası ne ile karşı karşıya olduğunu biliyordu ve kız kardeşinin yerine ondan nakil yapıldı. operasyon bittiğinde lyuda'nın durumu vasily'den daha kötüydü. bundan sonra bir lyuda'nın bir de vasily'nin odasına gitmeye başladım. vasily'i artık şeffaf bir perdenin olduğu özel bir odanın içine aldılar*. hiç kimsenin girmesine izin verilmiyordu. perdenin arkasından vasily'e ihtiyacı olan şeyler verilmeye başlandı, ben de daha sonra bunun nasıl yapıldığını öğrendim.

    daha sonra abim geldi ve korkup "oraya girmene izin vermeyeceğim." dedi ama babam "onu durdurabileceğini mi sanıyorsun? pencereden girer. hatta yangın çıkışından bile girebilir." dedi.

    bir gün hastaneye geldiğimde vasily'nin yatağının başında koca bir portakal buldum. hemşire yiyemeyeceğimi gösteren bakışlar atarken kocası "hadi, portakalı sen ye. portakalları seversin." dedi. bunun üzerine portakalı elime aldım, vasily ilaçların etkisiyle uykuya daldı. hemşire korku dolu gözlerle bakarken vasily ölümü düşünmesin diye her şeyi yapmaya hazırdım.

    bir gün biri "anlaman gerek. o artık senin kocan değil, sevilen bir insan değil. o artık yüksek yoğunlukta zehir yayan radyoaktif bir objeden başka bir değil. sen intihara meyilli biri değilsin. artık kendine gel." dedi. bunun üzerine "ama onu seviyorum! onu seviyorum!" diyebildim.

    bir gece vasily, bana bakıp "çocuğumu çok görmek istiyorum. durumu nasıl?" diye sordu. "adını ne koyacağız?" diye sorunca "buna kendin karar vereceksin." cevabını aldım. bunun üzerine "ikimiz varken neden ben karar vereyim ki?" deyince vasily "o zaman erkek olursa vasya*, kız olursa natasha ismini verelim." dedi.
    bebeğim karnımda olduğu için korunaklı bir yerde olduğunu zannediyordum.

    doktorlardan hiçbiri vasily ile özel odada kaldığımı bilmiyordu. beni içeri hemşireler aldı. ilk önce "gençsin. bunu neden yapıyorsun? o artık bir insan değil, bir nükleer reaktör. ikinizi birden yakıyorsun.", başka bir gelişimde ise "pekâlâ! ne yaparsan yap! sen normal değilsin." dediler.

    bir noktada vasily'nin fotoğrafını çekmeye başladılar. bilim için dediler ve onları uzaklaştırdım. bağırıyordum, onlara vuruyordum ve ne hakla bunu yaptıklarını sorguluyordum. o tamamen benim, o benim aşkım diyordum. keşke onları oradan uzak tutabilseydim.

    bir gün görevdeki hemşireye vasily'nin ölmek üzere olduğunu söyledim ve hemşire bana "ne bekliyordun ki? 1600 röntgen radyasyonla yüklü. ölümcül dozdan 400 kat daha yüksek. nükleer bir reaktörün yanında oturuyorsun." dedi.

    o gece yürüyüş yapmaya çıkıyorum ve temizlikçi kadın "git! koş! deli gibi senin adını sayıklıyor!" dedi. vardığımda vasily'nin 15 dakika önce öldüğünü söylediler. "ne? neden?" diye çığlık attım. daha sonra onu son bir kez görmek istedim. ölmeden önce son kelimeleri "lyusya! lyusenka!" olmuş. hemşireler "biraz uzakta, hemen gelecek." demiş. hafifçe nefes almış ve sessizleşmiş. daha sonra ondan ayrılmadım. mezarlığa kadar ona eşlik ettim. tüm bunlara rağmen hatırladığım mezar değil, o plastik torbaydı. o torba.

    morgda bana "ona ne giydireceğimizi görmek ister misin?" dediler. isterim! ona üniformasını giydirdiler, kaskıyla beraber. ona ayakkabısını giydiremediler çünkü ayağı şişmişti. üniformasını da kesmek zorunda kaldılar çünkü ona giydiremediler, giydirecek bir vücut kalmamıştı. her yer yaraydı. hastanedeki son iki gün kolunu kaldırmıştım ve bu arada kemikleri titriyordu, sallanıyor gibilerdi. bedeni onu terk ediyor gibiydi. akciğerlerinin parçaları, karaciğeri ağzından dışarı çıkıyordu. iç organları onu boğuyordu. elime bir sargı bezi sardım ve elimi ağzına sokup o şeyleri çıkardım. tüm bunları yazmak çok zor ve tüm bunları yaşamak çok zor. hepsi benimdi. sevgilim. ona uyacak bir ayakkabı bile bulamadılar. onu yalınayak gömdüler`:dizideki cenazede lyudmilla'nın elindeki ayakkabı buna gönderme.`.

    onu kendilerinin getirdiği selofan kağıdı ile kaplayıp bağladılar. daha sonra o torbayı tahta bir tabuta koydular. tabuta başka bir torba bağladılar. plastik şeffaftı ama kalındı, masa örtüsü gibiydi. daha sonra tüm bunların hepsini çinko bir tabuta koydular. hepsini sıkıştırdılar. bir tek kaskı sığmadı.

    cenazeye herkes gelmişti. onun ailesi, benim ailem. moskova'dan siyah mendiller almışlardı. cenazedeki acil durum komisyonu*, cenazeleri yakınlarına radyoaktif oldukları gerekçesiyle veremeyeceklerini söyledi. moskova mezarlığında özel bir şekilde gömüleceklerini söylediler. çimento fayanslarının altına mühürlenmiş bir çinko tabut içine. bir de verdikleri belgeleri imzalamam gerekiyormuş.

    eğer biri öfkelenip tabutu memleketine götürmek isterse vefat edenlerin artık kahraman olduklarını söylüyorlardı. anlayabileceğiniz gibi artık onların hiçbiri ailelerine ait değildi. onlar devlet'in kahramanlarıydı. onlar devlet'e aitti.

    cenazede yakınlar ve askerler vardı. askerler kalabalığa "mezarlığa kimsenin girmesine izin yok. mezarlık yabancı muhabirlerin saldırısı altında. biraz bekleyin." dedi. aileler buna hiçbir şey demedi. "kocamı neden benden gizliyorlar? o... o bir katil mi? bir suçlu mu? kimi gömüyorlar?" deyince annem bana "sessiz. sessiz ol kızım." dedi. albay ise "mezarlığa girelim. eşi isterikleşmeye başladı." dedi. bir konvoyla cenazeyi taşıyorlardı. konvoyda ise sadece biz vardık. başka kimseye izin yoktu. bir dakika içinde onu gömdüler. görevli "hızlı! hızlı!" diye bağırdı. tabuta sarılmama bile izin vermediler.

    daha sonra bizlere gelecek gün için uçak biletleri aldılar. bütün o zaman boyunca bizimle biri vardı`:dizideki gibi şüpheli gördükleri kişileri takip ettiriyorlar`. bizim yemek almak için yatakhaneden çıkmamıza bile izin vermediler. bizim, özellikle de benim birileriyle konuşacağımdan korkuyorlardı. sanki konuşabiliyormuşum gibi. ağlayamıyordum bile. ayrılırken görevli kadın havluları ve yatak örtülerinin tek tek saydı. onları katlayıp polietilen bir torbanın içine koydu. onları muhtemelen yakmışlardır.

    eve gelince uyuyakaldım ve üç gün uyudum. daha sonra ambulans geldi ve "hayır. uyanacaktır. bu yalnızca berbat bir uyku." dediler.
    23 yaşındaydım.
    iki ay sonra moskova'ya gittim. tren istasyonundan doğruca mezarlığa. ona! mezarlıkta doğum sancım başladı. onunla konuşurken ambulans çağırdılar. guskova'nın olduğu hastanede doğum yaptım. bana geçmişte "doğum yapmak için buraya gelmen gerekecek." demişti. olması gerekenden iki hafta önce doğum yapıyordum.

    onu bana gösterdiler. ona "natashenka." dedim. "baban sana natashenka adını verdi.". sağlıklı görünüyordu. ama sonra karaciğerinde siroz olduğu ortaya çıktı. karaciğeri 28 röntgeni gösteriyordu. ayrıca doğuştan kalp hastalığı vardı. 4 saat sonra bana öldüğünü söylediler. yine onu sana veremeyiz dediler. ne demek bana veremezsiniz? asıl ben onu size vermiyorum! bilim için onu almak istiyorsunuz. biliminizden nefret ediyorum! nefret ediyorum!

    sana yanlış şeyler söyleyip duruyorum. bağırmam gerekmiyordu. ağlamamam gerekmiyordu. bu yüzden kelimelerin hepsi hatalı fakat şunu söyleyebilirim. bunu kimse anlayamaz. bana o küçük tahta kutuyu getirdiklerinde "o kutunun içinde." dediler ve baktım. o yakılmıştı. yalnızca küller vardı. daha sonra ağlamaya başladım. "onu ayağının ucuna koyun." diye istekte bulundum.

    mezarlıkta natasha ignatenko yazmıyordu. yalnızca vasily'nin adı vardı. daha adı yoktu. hiçbir şeyi yoktu. yalnızca bir ruhtu. burada gömdüğüm şey bu. oraya daima iki buketle giderim. biri vasily için ve diğerini de kızımın yanına koyarım. mezarın başında her zaman dizlerimin üstünde sürünürüm. daima dizlerimin üstünde. onu ben öldürdüm. o. kurtardı. küçük kızım beni kurtardı, bütün radyoaktif şoku kendine aldı, adeta bir paratoner gibi. o çok küçüktü. o çok küçük bir şeydi. o kurtardı... ikisini de seviyorum çünkü... çünkü bir şeyi sevgiyle öldüremezsiniz, değil mi? öylesine bir sevgiyle! neden bu iki şey birlikte... sevgi ve ölüm. birlikte. kim bunu bana açıklayacak? dizlerimin üstünde mezarda sürünmemi.

    daha sonra bana kiev'de bir apartman verdiler. nükleer santraldekileri yerleştirdikleri koca bir binaydı. 2 odalı büyük bir daireydi. aynı vasya ve benim hayal ettiğim gibi.

    neticede kendime bir eş buldum. ona her şeyi anlattım. tüm gerçeği. hayatımda tek bir aşkımın olduğunu. dışarıda görüştük ama onu asla eve davet etmedim, orası vasya'nın olduğu yerdi.

    bir çocuk doğurdum. adı andrei. andreika. arkadaşlarım beni durdurmaya çalıştı. "bebek doğuramazsın." dediler. doktorlar beni korkutmaya çalıştı. "vücudun bununla başa çıkamayacak." dediler. sonra bana bir kolunun olmadığını söylediler. sağ kolu. aletler öyle gösterdi. ben de "öyleyse ne olmuş? ona sol elle yazmayı öğretirim." diye düşündüm. ama sağlıklı doğdu. harika bir erkek çocuk. şimdi okula gidiyor ve iyi notlar alıyor. şimdi yanında yaşayacak ve nefes alacak birine sahibim. o benim hayatımdaki ışık. her şeyi mükemmel bir şekilde anlıyor. "anne, büyükanneme gidersem nefes alabilecek misin?" diyor. nefes alamam. ondan ayrılacağım günden çok korkuyorum. bir gün caddede yürürken ilk inmemi geçirdim. tam caddenin ortasında. "anne, biraz suya mı ihtiyacın var?" dedi. ben de "yalnızca yanımda dur. bir yere gitme." dedim. sonra onun kolunu tuttum. daha sonra ne olduğunu hatırlayamıyorum. hastaneye götürüldüm. fakat onu öyle sıkı tutuyordum ki doktorlar zar zor parmaklarımı açabildi. kolu uzun süreliğine morardı. şimdi evden ayrıldığımda "anne, yalnızca kolumu tutma. hiçbir yere gitmeyeceğim." diyor. o da hasta. iki hafta okulda, iki hafta evde doktorla. bu bizim yaşama şeklimiz.

    burada bizden çok var. bütün bir cadde. buna chernobylskaya deniyor. bu insanlar bütün hayatı boyunca santralde çalıştı. birçoğu geçiçi olarak hâlen oraya gidiyor. artık orada böyle çalışılabiliyor. orada kimse yaşamıyor. ciddi hastalıkları var, sakatlar ama işlerini terk etmiyorlar. hatta reaktörün kapatılacağından bile korkuyorlar. onlara başka bir yerde kimin ihtiyacı var ki? sık sık ölenler oluyor. anında. yalnızca düşüyorlar. bazıları yürüyorlar, düşüyorlar, uykuya dalıyorlar ve bir daha uyanamıyorlar. bir tanesi hemşiresi için çiçek taşıyordu ve kalbi durdu. ölüyorlar ama kimse bize sormuyor. kimse bize sormuyor. kimse bize neler yaşadığımızı sormuyor. neler gördüğümüzü. kimse ölüm hakkında bir şey duymak istemiyor. onları korkutacak şeyler hakkında.
    ama size sevgiyi anlattım. benim aşkımı.
    """

    kaynak 1: voices from chernobyl*
    kaynak 2
    kaynak 3
    --- diziden ve voices of chernobyl kitabından bilgiler içerir (18+) ---

    edit 1: venus'e düzeltmeleri için teşekkürler.
    edit 2: ilk başta 2. ve 3. kaynağa göre çevirdim fakat kitabı okuyunca 2. kaynakla uyumsuzluklar gördüm. bunun üzerine bütün çeviriyi tekrar yaptım.
    edit 3: bazı düzeltmeler yaptım. çevirmediğim birkaç yeri ekledim. 2. ve 3. kaynakla ilgili tüm bilgileri çıkardım.


    (celikber - 22 Mayıs 2019 05:50)

  • comment image

    olması gerektiği gibi olan şeyler ne kadar güzel oluyor değil mi? 3. bölümdeki cenaze sahnesinden sonra diyecek hiçbir şey bulamadım. ne diyebilirim ki, hbo olan biteni en sade, en gerçek ve dolayısıyla en etkili şekilde anlatan bir yapım ortaya çıkarmış. madencilerin o pırıl pırıl kömür bakanına vura vura geçtiği sahne bugüne dek izlediğim en güzel şeylerden biriydi. uzamasına hiç gerek yok, 5 bölüm yeter. jared harris ve stellan skarsgard harika paslaşıyor. tam olması gerektiği gibi bir dizi.

    ve iyi ki hbo bu konuyu netflix'e kaptırmamış. bu dizi netflix yapımı olsa yaşanacaklar:

    - 10'ar bölümden 3 sezon olurdu böyle sündüre sündüre. bol bol aşk.
    - valery legasov ve ulana khomyuk birbirlerine aşık olup reaktörün önünde öpüşürdü.
    - çıplak madencilerin 2'si gay ve aşık olurdu, onlar da tünelde öpüşürlerdi.
    - mihail gorbaçov'u siyahi bir aktör canlandırırdı.
    - pripyat halkının evlerini terk etmesi tüm 1 bölüm ve 5 kat acıklı gösterilirdi, ağlayanlar, bağıranlar vs.
    - shcherbina ve legasov çok cool olurdu ve çok komikçil espriler havada uçuşurdu.
    - işçilerden biri katolik veya müslüman olduğu için ayrımcılığa uğrar 1 bölüm de o ağlardı.
    - etrafta kimlik bunalımı yaşayan ve hayatı sorgulayan gençler gezerdi.
    - herkes çok güzel ve çok yakışıklı olurdu. khomyuk'u nicole kidman oynardı, botokstan kıpırdayamazdı.
    - lyudmilla hemen yeni bir aşka yelken açardı.
    - sezon finalinde enkazdan mutasyona uğramış zombiler çıkardı.
    netflix'te yogg diye izlemeye üşenenler de the umbrella academy, sex education, hakan muhafız filan izlesin.

    edit: çok minik bir detay fark ettim, ilk bölümün başında arabadan legasov'u izleyen adamla 3. bölümde ulana'yı tutuklayan adam aynı kişi.


    (isolde - 23 Mayıs 2019 00:10)

Yorum Kaynak Link : chernobyl (dizi)